Historia Kung Fu

  CO TO JEST KUNG FU

       KUNG – FU

 Klasztor E-mei          

Chińską sztukę walki Kung Fu albo inaczej - Wu Shu uważa się za najstarszą na świecie. Liczy ona sobie ok. 3000 lat.

Klasztor Shaolin, będący kolebką większości współczesnych sztuk walki liczy sobie ok. 1600 lat.

Właściwa nazwa chińskiej sztuki walki to Wu Shu, jednak na świecie przyjęła się nazwa Kug Fu oznaczająca doskonałe, perfekcyjne wykonanie jakiejś czynności nie koniecznie związanej ze sztukami militarnymi. Ogół sztuk bojowych określany jest w języku chińskim jako Wu Shu /lub Kuo Shu / i oznacza techniki posługiwania się najróżniejszą bronią, stosowania w walce wręcz różnych przedmiotów, a także techniki walki wręcz gołymi rękami. Jedną z podstawowych cech chińskiego Kung Fu jest niesamowite bogactwo, różnorodność systemów, styli, szkół, technik walki i olbrzymia ilość używanych broni. Pozwala to każdemu człowiekowi znaleźć tu sposób, styl czy metodę walki odpowiadającą jego możliwościom fizycznym i psychicznym. W Kung Fu istnieje ok. 300 systemów walki. W ramach tych systemów znajduje się kilka tysięcy styli i metod walki.

Ogólnie sposoby walki /style/ w Kung Fu dzielimy na: zewnętrzne /Wai Chia/ ,opierające się na sile, sprawności i wygimnastykowaniu całego ciała, oraz wewnętrzne /Nei Chia/ , wykorzystujące energię wewnętrzną i intuicję jako narzędzie walki.

Do ćwiczeń w Wu Shu używa się ponad 100 /przedmiotów/ rodzajów broni chińskiej /Mo Hay/.

Niezwykłą widowiskowość Kung Fu, różniącą ją od innych systemów walki, zawdzięczamy podglądaniu przez jej twórców walki zwierząt pomiędzy sobą. O zwycięstwie nie zawsze decydowała siła, wielkość i szybkość zwierzęcia ale częściej technika, koordynacja, taktyka walki i ciosy specjalne. Te obserwacje sprawiły naśladowanie ruchów zwierząt i powstanie tak oryginalnych stylów jak: styl orła, węża, tygrysa, modliszki, lamparta, niedźwiedzia, żurawia, małpy, motyla, czy bardziej wyobrażeniowy styl smoka. Istnieją takie niezwykłe style oparte na różnych zjawiskach przyrody i niekontrolowanych zachowań człowieka jak: styl pijanego, styl ziemi, styl labiryntu, styl kwiatu śliwy, styl ciągłego ataku.

Także 108 rodzajów broni wykorzystywanych do ćwiczeń Kung Fu to prawdziwy arsenał. Przez tysiąclecia w licznych wojnach i potyczkach opracowano perfekcyjną technikę posługiwania się jako bronią prawie każdym przedmiotem ówczesnego gospodarstwa domowego. Zabójczą bronią stały się oprócz typowych broni jak: miecz, szabla, włócznia, czy halabarda, takie przedmioty jak: łańcuchy, cepy, widły, łopaty, sierpy, kije, maczugi, pałki, kawałki liny, haki, wachlarze, baty, różne kawałki metalu i drewna, często łączone ze sobą. Duża lub mała skuteczność określonych styli czy broni była często uzależniona nie tylko od umiejętności walczącego ale także od warunków geograficznych, miejsca gdzie odbywała się walka, budowy ciała, broni i stylu używanego przez przeciwnika oraz od wielu innych czynników.

Często wskazuje się na rzekę Jang Tse, płynącą z zachodu na wschód i dzielącą Chiny na dwie części: Północ i Południe, jako wyznacznik podziału stylów i sposobów walki w Kung Fu na północne i południowe. Północne, wykorzystujące w stylach pracę nóg /skoki, kopnięcia, uniki, szybkie zmiany miejsca, akrobatyka/ wynikające z wędrownego trybu życia plemion północnych, zajmujących się głównie myślistwem i koczowniczym trybem życia. Południowe, bardziej nastawione na pracę rąk /krótkie techniki, dążenie do zwarcia, niskie, silne pozycje nóg/ wynikające z rolniczego i osiadłego trybu życia plemion południowych, bardziej przyzwyczajonych do pracy rękami /uprawa ryżu, rybołówstwo/. Tego typu podział systemów Kung Fu jest jednak coraz rzadziej stosowany. Zbyt wiele stylów nie podporządkowuje się tej definicji. Wynika to z częstej wędrówki Mistrzów po całych Chinach, migracji ludności a co za tym idzie wymieszania się styli a często łączenie technik, różnych styli w nowe style.

Ta niewyczerpalna ilość technik, stylów i broni Kung Fu daje możliwość nauki tej sztuki walki przez całe życie, sprawiając jej adeptom olbrzymią satysfakcję z jej poznawania.

W dzisiejszych czasach nauka Kung Fu spełnia, mniej rolę sztuki militarnej a bardziej służy pełnemu rozwojowi fizycznemu i psychicznemu człowieka, co nie wyklucza zastosowania zdobytych umiejętności w samoobronie.